Dün gece biraz kötü oldum. Ağlamak geldi içimden hıçkırarak. Yapamadım. Arada diyorumdur, eskisi gibi ağlayamıyorum. Hani yoğun bir şey olması lazım ki ağlayayım. Dün gece de öyleydi; ama ağlayamadım. Sarılmaya da ihtiyacım var. Arkadaş, sevgili, yoldan geçen yabancı... hiç fark etmez. Yani yok kimse. 1-2 arkadaşım olsa da uzaklarımdalar. Yakında olan bir zamanki arkadaşlarımı ne yazık ki yitirdiğim için şimdi böyle boşluğa ilerliyor kollarımı uzatırsam eğer.
Neyse ki iyiyim yine de. Herhangi bir epilepsi nöbetini tetiklemiyor bu melankolik hallerim. İçimdeki hüzün, keşkeler... elbet azalarak bitecektir diyorum. Bakıyorum, herkes mutlu halinden. Sonra yine neyse deyip başka şeylere odaklanmaya çalışıyorum. Kitaplar, Fransızca... Bu arada A1 seviyesini geçtim. Kursta yeterli sayıya ulaşabilirsek A2 olarak devam edeceğim derslerimi almaya. Duolingo'dan aldığım ücretli üyelikle geçiriyorum bir de zamanımı. Bazen de hafta da 1-2 kez gittiğim EspressoLab. Oradakilerle de samimi oldum iyice. Henüz mağaza müdürü olan arkadaş meğersem Fransızca Öğretmenliği mezunuymuş. Duyunca çok sevindim tabii. Pratik yapacak biri. Umarım benden sıkılmaz.
