Dedim ya ağlamak zor geliyor diye; dün gece yatağımda biraz ağlayarak rahatlayabildim. Geçen son yıllarımın benden alıp götürdüklerine, olanlara ya da olabileceklere ağladım; mutlu ya da mutsuz hiç fark etmeden. Sadece o an'a bırakarak ağladım... Uzaklaşmak istedim her şeyden. Kendi kabuğuma çekilmeye karar verdim.
Parlayan bir yıldız olan hallerim 4-5 sene öncesindeydi. Ufak da olan kalan son umutlarımı saklıyordum saf halimle birilerine ya da hayata. Tekrar ne zaman parlarım, bilmiyorum. O zaman dönerim herhalde...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder